كوتاه سخن اينكه امام راه صاف را براى نجات از چنگال خطرات دنيا و آخرت در اين سفرى كه در پيش دارند نشان داده و دستوراتى دربارهء زاد و توشهء سفر و مركب راهوار و توجّه به علايم راهنمايى و سپس آماده كردن عذر تقصير و دلايل خطا و اشتباه را به آنها گوشزد نموده است . چنين مسافرى نه مقصد را گم مىكند و نه هنگامى كه به مقصد رسيد در مىماند . در پرتو عنايات الهى و راهنماييهاى حجّت خدا همهء برنامه‌هاى او رو به راه است . در روايتى آمده است : زهرى ( از فقهاى هفتگانهء معروف اهل سنّت كه بعد از گروه صحابه روى كار آمد ) نقل مىكند كه در يك شب سرد و بارانى ( امام ) على بن الحسين عليه السّلام را ديدم كه مقدارى آرد و هيزم بر دوش خود گذارده بود و عبور مىكرد ، عرض كردم اى فرزند رسول خدا اين چيست ؟ امام فرمود : قصد سفرى دارم و زاد و توشه براى آن تهيّه مىكنم و در محل امنى مىگذارم . زهرى گفت : اين غلام من است بار را براى شما حمل مىكند . امام قبول نكرد ، عرض كرد : اجازه دهيد خودم آن را بردارم تا شما را از حمل آن آسوده كنم . امام فرمود : من چيزى را كه سبب نجاتم در اين سفر و ورودم در جايگاه خوبى مىشود رها نمىكنم ، تو را به خدا سوگند مىدهم به دنبال كار خود به روى و مرا رها كنى و مزاحم نشوى . زهرى به دنبال كار خود رفت ، بعد از چند روز امام را ملاقات كرد . عرض كرد : يابن رسول اللّه ! از سفرى كه فرموديد خبرى نيست ! امام فرمود : « بلى يا زهري ليس ما ظننت و لكنّه الموت و له كنت استعدّ و إنّما الاستعداد للموت تجنّب الحرام و بذل الندى و الخير ؛ آرى اى زهرى ! آن سفرى كه گمان كردى نبود منظورم سفر مرگ و آخرت بود ، من براى آن آماده مىشدم و آمادگى براى آن با پرهيز از حرام و بذل و بخشش سخاوتمندانه و انجام كارهاى خير است » . « 1 »

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 6 ، ص 279 ، ح 5 از باب 14 ، ابواب صدقات .